Ochrona kapusty przed chorobami grzybowymi
W okresie intensywnego wzrostu kapusty wzrasta również presja najważniejszych chorób liści i główek. Szczególną uwagę należy zwrócić na czerń krzyżowych (Alternaria spp.), szarą pleśń (Botrytis cinerea) oraz zgniliznę twardzikową (Sclerotinia sclerotiorum), które mogą istotnie obniżać plon handlowy i pogarszać jakość główek.
Alternaria spp. rozwija się szczególnie intensywnie w warunkach wysokiej wilgotności powietrza, okresowego zwilżenia liści i ciepłej pogody. Z kolei Botrytis cinerea oraz Sclerotinia sclerotiorum preferują zagęszczony łan, ograniczoną cyrkulację powietrza i długotrwale utrzymującą się wilgoć w dolnych partiach roślin. Źródłem infekcji są przede wszystkim resztki pożniwne, porażony materiał roślinny oraz sklerocja patogenów utrzymujące się w glebie przez wiele sezonów. Zarodniki mogą być dodatkowo rozprzestrzeniane przez wiatr, opady oraz nawadnianie deszczowniane.
Podstawą skutecznej ochrony pozostaje regularny monitoring plantacji oraz prowadzenie zabiegów fungicydowych w strategii zapobiegawczej. Wysoka skuteczność ochrony wymaga dostosowania terminów zabiegów do warunków infekcyjnych, takich jak długotrwałe zwilżenie liści, opady czy faza zamykania międzyrzędzi. Po silnym rozwoju objawów nekrotycznych skuteczność zabiegów wyraźnie spada.
W programach ochrony istotne znaczenie ma rotacja substancji czynnych o różnych mechanizmach działania, co ogranicza ryzyko powstawania odporności patogenów. W ochronie roślin kapustnych często wykorzystuje się substancje z grup strobiluryn, triazoli oraz fungicydów wielomiejscowych, w tym m.in. azoksystrobinę, difenokonazol czy preparaty miedziowe.
W ograniczaniu presji chorób ważną rolę odgrywa również agrotechnika. Prawidłowy płodozmian, dokładne przyorywanie resztek pożniwnych oraz unikanie nadmiernego zagęszczenia roślin poprawiają przewiewność łanu i ograniczają rozwój patogenów. Znaczenie ma także racjonalne nawożenie azotowe — nadmierne dawki azotu sprzyjają tworzeniu bujnego, bardziej podatnego na infekcje łanu oraz wydłużają okres utrzymywania się zwilżenia liści.
