Strona wykorzystuje pliki cookies w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z tej strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w "Polityce Prywatności".


Zalecenia uprawowe
buraki cukrowe

Rozwiń wszystkie

Zwiń wszystkie

Opis uprawy

Uprawa buraków cechuje się wysokim zapotrzebowaniem na składniki pokarmowe, a buraki cukrowe są niezwykle wrażliwe na niedobór któregokolwiek z nich. Nawożenie doglebowe i dolistne jest dlatego najważniejszym zabiegiem agrotechnicznym w tej uprawie.

Nawożenie doglebowe podczas siewu dostarcza niezbędnych składników pokarmowych, jeszcze zanim nawożenie dolistne stanie się możliwe.
Aplikacja dolistna jest źródłem makro- i mikroelementów w późniejszych stadiach rozwoju rośliny, aż do zbiorów.
Połączenie obu metod stanowi kompleksowy program nawożenia buraków cukrowych, który decyduje o plonie oraz jakości surowca dostarczanego do cukrowni.

Plantacja plonująca na poziomie 50 ton z 1 ha pobiera około 195 kg azotu, 90 kg P2O5, 300 kg K2O, 45kg MgO, 600 g boru, podobną ilość manganu, 400 g cynku i 50-80 g miedzi. Właściwy odczyn gleby dla tej uprawy to pH 6,2-7,2. Czynniki stresowe, jak niskie temperatury, obfite opady, susza, zaskorupienie gleby, stres po zabiegach herbicydowych, kwaśny odczyn gleby oraz niska zasobność w składniki pokarmowe, powodują zakłócenia już we wczesnych fazach wzrostu buraków cukrowych.

Zastosowanie nawozu doglebowego ADOB® SB-2 razem z nawozami dolistnymi: Basfoliar® 2.0 36Extra, ADOB® 2.0 Mn oraz Solubor®DF i ADOB®Bor umożliwia zniwelowanie skutków czynników stresowych. Oprócz funkcji ochronnej kompleksowe nawożenie nawozami typu ADOB®, ADOB® 2.0 i Basfoliar® zdecydowanie podnosi zawartość cukru w korzeniach buraków i wpływa na zwiększenie plonu z 1 ha. Niewskazane jest stosowanie w nawożeniu dolistnym soli prostych, np.: siarczanu manganu, miedzi lub cynku. Związki te biorą udział w reakcji hydrolizy, prowadząc do powstania nierozpuszczalnych w wodzie wodorotlenków manganu miedzi i cynku, które pozostają niedostępne dla roślin.

Głównym składnikiem odpowiedzialnym za prawidłowy wzrost i plonowanie buraków cukrowych jest bor. Zapotrzebowanie na ten mikroelement wynosi około 600 g/ha. Jego niedobór jest bardzo niebezpieczny, prowadzi do tzw. zgorzeli liścia sercowego, choroby wywołującej znaczne straty w plonie. Nawozami pokrywającymi niedobór boru są ADOB®Bor i Solubor® DF.

Program nawożenia

Niedobory

Ma decydujący wpływ na płynny przebieg procesu fotosyntezy oraz pozostałych reakcji zachodzących z udziałem enzymów. Składnik ten w głównej mierze reguluje gospodarkę azotową buraków cukrowych. Objawy niedoboru magnezu w początkowej fazie przypominają objawy żółtaczki wirusowej. Na obrzeżach blaszki liściowej starszych liści pojawiają się żółknięcia pomiędzy nerwami, które niekiedy mogą zająć całą ich powierzchnię. W późniejszej – brzegi stają się postrzępione, następnie liście czernieją i zamierają.

Pierwiastek ten odgrywa istotną rolę w procesie fotosyntezy i aktywuje wiele enzymów biorących udział w metabolizmie cukrów i białek. Jego niedobór powoduje znaczne zmniejszenie zawartości cukru i upośledzenie plonowania. Mangan jest obok boru drugim strategicznym mikroskładnikiem w uprawie tej rośliny. Liście zdradzające objawy niedoboru manganu są karłowate, ich obrzeża zwijają się ku górze, a młode liście wykazują objawy tzw. żółtej plamistości. Niezwalczany niedobór manganu wywołuje chlorozę liści, objawiającą się więdnięciem centralnych komórek i powstawaniem większych lub mniejszych dziur w liściach. Niedobory manganu występują na glebach o odczynie obojętnym, przesuszonych i o niskiej zasobności w ten mikroskładnik.

Do właściwego rozwoju buraka cukrowego jest potrzebne około 600 g/ha boru. Jeśli tak duże zapotrzebowanie nie zostanie pokryte, będzie prowadzić do zakłócenia funkcjonowania stożków wzrostu korzeni i nowych liści wyrastających z główki korzenia spichrzowego. Nieprawidłowości w rozwoju korzeni są trudne do zaobserwowania, natomiast upośledzenie w rozwoju liści stanowi pierwsze objawy choroby fizjologicznej – zgorzeli liścia sercowego. Choroba ta występuje najczęściej na przełomie lipca i sierpnia. Jej objawy zdradzają już najmłodsze liście, które wyrastają bardzo ciasno, są podłużne i poskręcane. W późniejszym etapie dochodzi do ich zbrunatnienia i zamierania stożka wzrostu liści sercowych. Kolejnym etapem choroby jest sucha zgnilizna korzeni, prowadząca do pękania główki korzenia, czernienia i gnicia korzeni. Skutkiem niedoboru boru jest, oprócz znacznej straty plonu, obniżenie zawartości cukru w korzeniach.