Strona wykorzystuje pliki cookies w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z tej strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w "Polityce Prywatności".


Zalecenia uprawowe
rzepak

Rozwiń wszystkie

Zwiń wszystkie

Opis uprawy

Jesień to ważny okres w rozwoju rzepaku. W tym okresie tworzy się system korzeniowy i część nadziemna. Jeżeli rzepak wytworzy jesienią 6-7 liści, wiosną powstanie z ich kwiatów taka sama liczba pędów bocznych.

Plon rzepaku kształtuje się zatem jesienią. Poprawny siew w dobrze przygotowaną glebę, wczesne zwalczanie chwastów oraz właściwe nawożenie makro- i mikroskładnikami będą stanowiły o wielkości i jakości zbiorów. Pierwsze dwa tygodnie rozwoju rzepaku to tworzenie się systemu korzeniowego.


Do właściwego rozwoju merystemów wzrostu korzeni i części nadziemnych potrzebny jest bor. Niedobór boru jesienią powoduje ograniczenie rozwoju korzeni i powstawanie w nich pustych przestrzeni. Zjawisko to jest bardzo niekorzystne, szczególnie w czasie wiosennej suszy. Niedostatecznie rozwinięte korzenie nie dosięgają wody gruntowej, co prowadzi do redukcji części nadziemnych. Bardzo duże znaczenie dla dobrej zimotrwałości rzepaku mają mikroskładniki: mangan, miedź, bor i molibden. Pierwiastki te są składnikami enzymów odpowiedzialnych za metabolizm węglowodanów i dostarczenie roślinom energii w procesie przemiany materii. Zatem od tych pierwiastków zależy ilość wyprodukowanej substancji chroniącej przed mrozem. Molibden wchodzi w skład enzymu reduktazy azotanowej, która jest odpowiedzialna za przekształcanie azotanów do amoniaku, pośrednio bierze udział w powstawaniu białka. W sytuacji gdy brakuje molibdenu, wzrasta poziom azotanów, a rzepak jest bardziej narażony na działanie mrozu. Nawóz ADOB®Mo pozwoli na kompleksowe zaopatrzenie rośliny w makro- i mikroelementy z niewielką ilością azotu. Zabieg ten poprawia kondycję roślin oraz korzystnie wpływa na rozwój szyjki korzeniowej. Dobrze odżywiona roślina gromadzi w szyjce korzeniowej substancje zapasowe, z których będzie korzystała w chwili wiosennego ruszenia wegetacji. Po kiełkowaniu i wschodach formowanie rozety to kolejna faza krytyczna rozwoju rzepaku. W okresie tym (stadium 5-6 liści) należy zastosować nawożenie dolistne nawozami Basfoliar® 2.0 12-4-6+S, Solubor®DF lub ADOB®Bor, ADOB® 2.0 Mn. Zagęszczenie soków i związane z nim odciągnięcie wody z przestrzeni międzykomórkowych uzyskane dzięki zastosowaniu Basfoliaru® 2.0 12-4-6+S jest kolejnym czynnikiem ograniczającym ryzyko wymarznięcia uprawy. Zahartowana roślina w warunkach bezśnieżnej zimy przetrzymuje bez uszkodzeń temperaturę do -15°C, a przy dobrej okrywie śniegowej nawet do -25°C. Nawozy jednoskładnikowe typu ADOB® i ADOB® 2.0 pokrywają bardzo duże zapotrzebowanie rzepaku na mikroelementy. Odpowiedni program nawożenia dolistnego jest w przypadku rzepaku szczególnie ważny, ponieważ niedobór któregoś z mikroskładników może spowodować duże straty w plonie. Zabiegi dolistnego nawożenia mikroelementami należy wykonywać zapobiegawczo; w momencie zaobserwowanie pierwszych objawów niedoborów na nawożenie jest już za późno.


Nawozy typu ADOB®, ADOB® 2.0  i Basfoliar®2.0  mają tę przewagę nad preparatami zawiesinowymi, że są bardzo szybko absorbowane przez liście i mogą być stosowane w mniejszych ilościach. Ponadto wielokrotnie udowodniono występowanie synergizmu między nawożeniem dolistnym a pobieraniem składników przez korzenie. Zastosowanie nawożenia pozaglebowego sprawia, że wyższa koncentracja składników pokarmowych w liściach stymuluje system korzeniowy do większej aktywności, aby wyrównać stężenie w całej roślinie. Mikroskładniki dostarczone w nawozach Basfoliar® 2.0 12-4-6+S, Basfoliar® 2.0 36 Extra, Solubor®DF, ADOB®Bor, ADOB® 2.0 Mn, ADOB®Fe IDHA i ADOB®Mo biorą udział w większości procesów zachodzących w roślinie i zdecydowanie wpływają na jej prawidłowy rozwój. Doświadczenia z wykorzystaniem łącznego stosowania wyżej wymienionych nawozów dolistnych w rzepaku ozimym wskazują na możliwość uzyskania nawet kilkunastoprocentowej zwyżki plonu nasion przy jednoczesnym poprawieniu ich wartości technologicznej.

Program nawożenia

Niedobory

Ma zdecydowany wpływ na zawartość oleju i plon rzepaku. Symptomami niedoboru magnezu są żółte, a w niektórych odmianach czerwone lub czerwono-purpurowe przebarwienia starszych liści, przy pozostających zielonych związkach przewodzących. Niekiedy w okresie wiosennym występuje plamistość liści.

Wchodzi w skład enzymu – reduktazy azotanowej, która przekształca azotany do amoniaku.
Pierwiastek ten jest zatem pośrednio odpowiedzialny za przemianę zawartego w nawozach azotu w białko. Przy brakach molibdenu jesienią, w roślinie zwiększa się zawartość azotanów, co obniża zimotrwałość rzepaku. Niedobór tego pierwiastka obserwuje się przede wszystkim w glebach o odczynie kwaśnym (w których zachodzi uwstecznianie się do form niedostępnych dla roślin) i na stanowiskach przepuszczalnych o odczynie zbyt wysokim, gdzie molibden jest łatwo wymywany do głębszych warstw gleby. Niedobór tego pierwiastka powoduje jasne przebarwienia nerwów i zahamowanie rozwoju blaszki liściowej. Braki molibdenu są najczęściej bezobjawowe i powodują znaczne straty plonu.

Jest bardzo ważnym składnikiem podstawowych białek, kwasów tłuszczowych oraz enzymów. Znaczna redukcja emisji tlenków siarki do atmosfery oraz łatwe jej wymywanie z warstwy ornej gleby są przyczynami coraz częstszych braków tego pierwiastka. Symptomy niedoboru siarki są podobne do objawów niedoboru azotu, występują jednak przede wszystkim na młodych liściach w postaci chlorozy (jasnozielone, jasnożółte i częściowo czerwone przebarwienia) oraz łyżeczkowanej deformacji liści. Rozwój rośliny jest znacznie spowolniony, a łuszczyny ulegają deformacji.

Ma decydujące znaczenie dla przemiany i transportu węglowodanów, wzrostu elongacyjnego komórek w merystemach pędów i korzenia oraz produkcji pyłku. Bor jest bardzo mało ruchliwy w roślinie (wykazuje tzw. niską zdolność reutylizacji). Dlatego tak ważne jest, aby wykonać kilka zabiegów nawożenia dolistnego borem, zaczynając od jesieni. Pierwsze objawy niedoboru boru obserwuje się jesienią w korzeniach: w miękiszu powstają puste przestrzenie, a same korzenie są krótsze. Wiosną brzegi najstarszych liści są przebarwione na fioletowo-czerwono i zawinięte do góry. W czasie intensywnego wzrostu główne pędy pękają wzdłuż. Ukryty niedobór boru jest najgroźniejszym i najczęstszym rodzajem niedoboru, charakteryzuje się: słabym pyleniem, niską liczbą łuszczyn rzepaku (górne łuszczyny po zawiązaniu się nasion zasychają), małą liczbą ziaren w łuszczynie oraz zwiększoną liczbą pędów, z których po kwitnieniu nie powstają łuszczyny.