Strona wykorzystuje pliki cookies w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z tej strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w "Polityce Prywatności".


Zalecenia uprawowe
groszek zielony

Rozwiń wszystkie

Zwiń wszystkie

Opis uprawy

Groch nie ma wysokich wymagań glebowych i klimatycznych. Najlepiej rośnie na glebach gliniasto-piaszczystych lub piaszczysto-gliniastych, gorzej na piaskach i bardzo ciężkich, podmokłych glinach. Wymaga pH obojętnego lub lekko zasadowego (pH 6,5-7,2), ewentualne wapnowanie należy przeprowadzić w roku poprzedzającym uprawę grochu. Na glebach kwaśnych występuje duże stężenie jonów glinu, który może powodować zahamowanie wzrostu korzeni, brak na nich włośników oraz słabo rozwijają się bakterie brodawkowe. Gleby powinny mieć uregulowane stosunki powietrzno-wodne oraz być w dobrej kulturze. Pod uprawę grochu nie nadają się gleby zbyt zlewne, podmokłe, o wysokim poziomie wód gruntowych (50-60) i okresowo zalewane, jak również zbyt suche. Najwięcej wody groch wymaga w okresie pęcznienia i kiełkowania nasion, a szczególnie w fazie tworzenia pąków kwiatowych i na początku kwitnienia. Niedostatek wody w tych okresach powoduje nierównomierne wschody, słaby wzrost i gorsze zawiązywanie strąków. Natomiast nadmiar wody jest szczególnie szkodliwy podczas dojrzewania nasion. Najlepszym przedplonem dla grochu są zboża. Odmiany łuskowe o gładkich nasionach kiełkują już w temperaturze 2°C i można wysiać je wcześniej od odmian o nasionach pomarszczonych, które do kiełkowania wymagają temperatury 8°C. Rośliny wysiane wcześnie dobrze się rozrastają i wysoko plonują, natomiast przy siewie opóźnionym tworzą niewielką biomasę oraz mniejsze strąki. Rośliny motylkowe grubonasienne reagują bardzo pozytywnie na dokarmianie mikroelementami. Niedobór mikroelementów – zwłaszcza boru, miedzi i molibdenu – może zakłócać rozwój generatywny roślin, ograniczając produkcję pyłku i jego żywotność. W związku z tym, uprawiając groch na cele konsumpcyjne, należy zadbać o odpowiednie nawożenie, aby uzyskać jak najlepsze plony. Dzięki właściwie przeprowadzonemu procesowi nawożenia, poprzez zmianę warunków żywienia, możemy przyśpieszyć rozwój roślin, zwiększyć przyrost biomasy oraz liczbę i jakość plonu. W dolistnym dokarmianiu coraz większą rolę odgrywają nawozy wieloskładnikowe z udziałem mikroelementów i makroelementów. Za sprawą tej grupy nawozów rośliny osiągają dużo większy przyrost biomasy, uzyskują lepsze plony i lepsze wybarwienie, są zdrowsze i bardziej odporne na stres, choroby i szkodniki. Nie da się ukryć, że przy regeneracji roślin uszkodzonych przez mróz preparaty te są niezastąpione.
Nawożąc glebę pod uprawę grochu, starajmy się wykorzystywać mieszanki nawozowe z niewielką zawartością azotu, gdyż brodawki na korzeniach tej rośliny (a właściwie bakterie brodawkowe, z którymi żyją w symbiozie) pozwalają na wiązanie tego pierwiastka z atmosfery. Natomiast pożądanym składnikiem mieszanki jest molibden, który w późniejszym okresie będzie pomocny przy wiązaniu azotu. Ponadto groch poprawia stan fitosanitarny gleby, dzięki czemu zmniejsza się porażenie roślin następczych (zbóż) chorobami przenoszonymi za pośrednictwem gleby. Szczególnego znaczenia nabiera to w uproszczonych zmianowaniach zbożowych.

Program nawożenia