Strona wykorzystuje pliki cookies w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z tej strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w "Polityce Prywatności".


Zalecenia uprawowe
papryka

Rozwiń wszystkie

Zwiń wszystkie

Opis uprawy

Papryka charakteryzuje się znaczącymi wymaganiami pokarmowymi, co jest związane z wytwarzaniem dużej masy liści, pędów oraz owoców. W związku z tym przez cały okres uprawy należy jej zapewnić dobre zaopatrzenie w składniki pokarmowe. Przy prawidłowym nawożeniu doglebowym i przy odczynie gleby w przedziale pH (w KCl) 6-7 papryka w czasie uprawy ma bardzo wysokie zapotrzebowanie na takie składniki pokarmowe jak: Ca, K, Mg i B oraz wysokie na: N, P, S, Fe, Mn i Mo. Należy pamiętać, że przy nadmiarze np. fosforu w glebie może być ograniczona możliwość pobierania przez korzenie potasu, cynku, miedzi i żelaza, zaś przy nadmiarze potasu: magnezu, boru i wapnia. Wówczas na owocach pojawia się sucha zgnilizna owoców papryki.
Bardzo duża ilość azotu znajduje się w glebie z obornika. Gdy rośliny zostają jeszcze „podsypane” nawozem azotowym, zablokowane jest pobieranie przez system korzeniowy potasu, boru i miedzi. Na glebach kwaśnych, z niedoborem wapnia, ograniczone lub zablokowane jest pobieranie takich pierwiastków jak: potas, magnez, bor, cynk, mangan i żelazo. Przy nadmiarze azotu występuje bujny wzrost roślin. Może również wystąpić przerost tkanek i nadmierna soczystość komórek, co zmniejsza odporność roślin na choroby grzybowe i opóźnia dojrzewanie, zwłaszcza przy niedostatecznym zaopatrzeniu w fosfor. Nadmierne dawki azotu powodują, że owoce papryki są słabiej wybarwione i mają gorszy smak, są mało jędrne, źle się przechowują i są wrażliwe na choroby przechowalnicze.
W początkowym okresie wegetacji czynnikiem sprzyjającym silniejszej reakcji roślin na niedobór fosforu jest wysoki poziom nawożenia azotem. Dlatego skutki głodu występują na glebach ubogich, kwaśnych, niewapnowanych, nawożonych niskimi dawkami fosforu i w przypadku jednostronnego nawożenia azotem. Fosfor w organizmie roślinnym pełni rolę bardziej uniwersalną niż inne składniki pokarmowe. Reguluje procesy oddychania i fotosyntezy, a więc procesy związane z produkcją cukrów (glukozy, skrobi i celulozy) oraz tłuszczów, intensyfikuje też wzrost systemu korzeniowego, doprowadzając do lepszego wykorzystania składników pokarmowych z roztworu glebowego. Potas jest składnikiem, który reguluje gospodarkę wodną w roślinie. Przy braku potasu rośliny bardzo słabo kwitną, a plon spada. Nierównomierne nawożenie N/K prowadzi więc również do wzrostu stężenia azotanów w tkance roślinnej, a przez to do zmniejszenia odżywczych właściwości żywności.
Nadmierne nawożenie potasem może także powodować pogorszenie jakości plonów, względnie zasolenie podłoża. Prowadzi do występowania na liściach charakterystycznych objawów braku magnezu. By nie nastąpiła defoliacja liści, braki magnezu należy wówczas uzupełnić w roślinach poprzez dokarmianie dolistne. Potas jest silnym antagonistycznym pierwiastkiem w stosunku do magnezu i dlatego blokuje zarówno pobieranie magnezu, jak i jego przemieszczanie się w roślinie.
„Przenawożenie” gleb potasem jest bardzo niebezpieczne dla upraw, gdyż powoduje występowanie niedoboru magnezu, żelaza, boru i wapnia. Magnez w liściach odgrywa bardzo ważną rolę. Ponad 50% jego zawartości znajduje się w chloroplastach, w zielonym barwniku roślinnym, gdzie magnez bierze aktywny udział w procesie fotosyntezy, czyli przyswajaniu dwutlenku węgla z powietrza.
Brak magnezu powoduje rozpad chlorofilu, a także zahamowanie procesów biochemicznych fotosyntezy i oddychania. Magnez pobrany przez korzenie i zgromadzony w liściach ulega powtórnemu użytkowaniu. W czasie wegetacji roślin wycofywany jest ze starych liści i przemieszczany do wierzchołków pędów. Natomiast usuwając dolne liście z rośliny, pozbawiamy ją magnezu, który powinien być dostarczony do młodych wyrastających liści. Bor wpływa na funkcjonowanie i podziały komórek, zwiększa efektywność pobierania składników pokarmowych, zwłaszcza azotu, potasu, fosforu, magnezu i wapnia. Dlatego zwiększa on plon owoców i polepsza jego jakość. Wskutek niedoboru tego pierwiastka następuje m.in. zahamowanie wzrostu i obumieranie stożków wzrostu, zarówno pędów nadziemnych, jak i korzeni, utrata zdolności roślin do wytwarzania kwiatów; nie dochodzi też do zapłodnienia po zapyleniu. Niedobór tego pierwiastka należy uzupełnić dolistnie.
W większości towarowych gospodarstw prowadzących uprawę papryki w czasie wegetacji nawożenie pogłówne prowadzone jest w formie płynnej (fertygacja). Przed ustaleniem składu pożywki należy wykonać analizę wody – jej skład może być różny nawet w oddalonych od siebie o kilka kilometrów miejscowościach. Papryka nie lubi wysokiego EC, lepiej reaguje na podlewanie nawozem mniej skoncentrowanym. Aby wytworzyć 1 kg dojrzałych owoców, papryka słodka musi pobrać ok. 2,5-4,0 g N, 0,4-0,6 g P i 2,6- 4,7 g K (wyższe zapotrzebowanie ma papryka ostra i wielkoowocowa), więc jej wymagania pokarmowe są dość duże. Choroby wirusowe są często mylone z zaburzeniami fizjologicznymi. W obu przypadkach pierwsze objawy widoczne są na najmłodszych liściach – wirozy rozprzestrzeniają się w górę od miejsca infekcji, a zaburzenia fizjologiczne – w dół. Poza tym charakterystyczne dla chorób wirusowych jest to, że pojedyncze porażone rośliny rozrzucone są na plantacji punktowo i zanim wystąpią u nich typowe objawy, mają zahamowany wzrost. Pojawiające się zaburzenia fizjologiczne w formie płaskich zielonych plam są prawdopodobnie spowodowane zbyt dużą dostępnością azotu i niedostateczną ilością światła docierającego do roślin (gromadzenie się kryształów szczawianu wapnia), później te miejsca się nie wybarwiają.

Program nawożenia