Strona wykorzystuje pliki cookies w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z tej strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w "Polityce Prywatności".

Zalecenia uprawowe
pomidor

Rozwiń wszystkie

Zwiń wszystkie

Opis uprawy

Pomidory należą do roślin wymagających, jeśli chodzi o dostarczanie składników odżywczych. Podstawą nawożenia pomidorów uprawianych w glebach i podłożach organicznych powinna być analiza podłoża. Pozwala ona skorygować zawartość poszczególnych składników pokarmowych do wartości optymalnych przed założeniem plantacji. W uprawie tradycyjnej analizę na zawartość makro- i mikroskładników powinno się wykonywać co 4-5 tygodni. Bardzo przydatna w prowadzeniu dalszego nawożenia jest analiza wody. Obecnie zaleca się prowadzenie nawożenia pogłównego (po posadzeniu) z zastosowaniem fertygacji (nawadnianie połączone z nawożeniem). Fertygacja pozwala w sposób kontrolowany z każdą dawką wody dostarczać niewielką ilość składników pokarmowych. Ta metoda nawożenia sprawia, że w podłożu utrzymywany jest niski, ale w miarę stabilny poziom składników. Pozwala to roślinom uniknąć stresu nawozowego i bezpośrednio wpływa na plon oraz kondycję roślin. Pomidory w okresie przygotowania rozsady i po posadzeniu na miejsce stałe wykazują duże zapotrzebowanie na azot, a małe na potas. W fazie kwitnienia i dorastania owoców zwiększa się zapotrzebowanie na potas, a zmniejsza na azot. Natomiast w okresie intensywnego wzrostu i owocowania zwiększa się pobieranie magnezu i wapnia. Nieodpowiednia zawartość makroelementów w podłożu wpływa na zmniejszenie pobierania innych pierwiastków. Na przykład nadmiar wapnia ogranicza dostępność potasu, magnezu, żelaza, boru i miedzi. Nadmierna ilość potasu utrudnia przyswajanie magnezu i wapnia. Przy niskiej zawartości fosforu zmniejszone jest pobieranie potasu i mikroelementów (żelaza, cynku i miedzi), natomiast przy wysokiej – utrudnione jest pobieranie wapnia. Wymagania nawozowe pomidorów wobec mikroelementów (szczególnie żelaza i manganu) są wyższe od potrzeb pokarmowych roślin. Faktyczne zapotrzebowanie przede wszystkim na żelazo i mangan zależy od czynnika chelatującego; forma schelatowana dostosowana do odczynu zapewnia lepsze wykorzystanie pierwiastków i odżywienie roślin – chelat EDTA zapewnia właściwe pobieranie przy pH do 6,0, DTPA – przy pH do 7,0, a HBED przy pH do 12.
Przede wszystkim należy prowadzić takie nawożenie, które pozwoli utrzymać równowagę między wzrostem wegetatywnym a rozwojem generatywnym. Dlatego zaleca się utrzymanie zróżnicowanego, optymalnego dla odmiany stosunku azotu do potasu (N:K), dostosowanie proporcji do nasłonecznienia, obciążenia roślin owocami i wymagań danej odmiany (1:1,3-1,7). Na przykład przy niedoborze światła i dużym obciążeniu roślin owocami zwiększamy ilość potasu. Gdy rośliny wykazują przewagę cech generatywnych nad wegetatywnymi, stosunek N:K powinno się utrzymywać na niższym poziomie. Ważne jest również dostosowanie do wymagań odmian i dostarczenie roślinom odpowiednich ilości wapnia przy utrzymaniu właściwego stosunku między magnezem a wapniem. W początkowym okresie uprawy stosunek Mg:Ca powinien wynosić 1:3,4-4, do początku owocowania 1:2,8-3,4, a w czasie pełni owocowania 1:2,8. Ilość wapnia i magnezu trzeba również dostosować do aktualnego zapotrzebowania roślin oraz zasobności podłoża w te pierwiastki (stosunek Mg:Ca w podłożu – 1:3,5-4,0). Pomidory wymagają wyższego nawożenia fosforem ze względu na ograniczone pobieranie tego składnika w niższej temperaturze gleby. Jego dostępność jest też niższa na glebach o odczynie lekko kwaśnym (pH < od 5,5) lub zasadowym.
Ważnym składnikiem dla pomidorów jest potas, który wpływa na wiązanie owoców i ich wybarwianie się. Przy intensywnym nawożeniu azotem trzeba zwrócić szczególną uwagę na dostarczenie roślinie potasu. Zapewniając jego odpowiednią dawkę, zabezpieczymy owoce przed pękaniem, a przede wszystkim usprawnimy gospodarkę wodną pomidorów. W celu zwiększenia efektywności wykorzystania azotu oraz obniżenia stężenia azotanów roślinie należy dostarczyć odpowiednie ilości molibdenu, miedzi, cynku. Aby poprawić kwitnienie oraz zawiązywanie owoców, należy zastosować bor w formie oprysku. Pierwszy zabieg powinien być wykonany po wytworzeniu pąków kwiatowych, następnie w pełni kwitnienia oraz pod koniec kwitnienia na pierwszych kwiatach. W czasie wzrostu roślin potrzebny jest nawóz z magnezem i molibdenem. Pierwszy składnik aktywuje proces fotosyntezy, a drugi zwiększa wykorzystanie azotu. Przy formowaniu się owoców potrzebne są nawozy wapniowe, które przeciwdziałają suchej zgniliźnie wierzchołkowej oraz poprawiają trwałość owoców pomidora. Najczęściej przyczyną są zaburzenia transportu wapnia w roślinie na skutek stresu wodnego, który wystąpił kilka dni wcześniej z powodu niedostatecznej ilości wody lub pożywki.
Sucha zgnilizna wierzchołkowa może być też oznaką niewydolnego systemu korzeniowego, który nie radzi sobie z pobieraniem dostatecznej ilości wody w upalne dni. Inną przyczyną suchej zgnilizny wierzchołkowej może być nadmierne zasolenie podłoża, nadmierna zawartość w podłożu potasu, magnezu czy też jonów amonowych. Na prawidłowe odżywianie mają wpływ czynniki klimatyczne. W okresach dłużej trwającego deficytu światła ogranicza się nawożenie azotem, a zwiększa magnezem, żelazem i manganem. Nawet przy odpowiednim nawożeniu, jeśli temperatura podłoża jest niższa od optymalnej (poniżej 14°C), mogą występować niedobory składników. Utrudnione jest wówczas pobieranie fosforu i magnezu. Przy wysokiej temperaturze w nocy ograniczone jest pobieranie magnezu. Wilgotność powietrza wpływa na transport asymilatów i odżywianie roślin, zwłaszcza wapniem (przy niskiej wilgotności powietrza pobrany wapń kierowany jest głównie do liści, a tylko niewielka ilość do owoców). Najlepszy skutek przynosi kompleksowe opryskiwanie roślin na określonych etapach rozwoju. Największe zapotrzebowanie pokarmowe pomidory wykazują w okresie silnego wzrostu wegetatywnego oraz równoczesnego zawiązywania owoców na kilku gronach. Warto zaznaczyć, że stosowanie nawożenia nawozami potasowymi oraz mikroelementami podnosi zawartość ekstraktu – współczynnik Brix. Wysokie dawki potasu wpływają bowiem korzystnie na kolor owoców, zawartość cukru i beta-karotenu w owocach, a mikroelementy na wydajność procesów fotosyntezy i oddychania. Wyższy współczynnik Brixa oznacza, że dany sok roślinny ma lepszy smak, zawiera więcej cukrów (cukier odpowiada ponoć za 50% współczynnika Brixa w roślinach) i więcej rozpuszczonych minerałów (minerały mają większą gęstość niż woda), wolnych aminokwasów, białka, flawonoidów i witamin.

Program nawożenia