Strona wykorzystuje pliki cookies w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z tej strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w "Polityce Prywatności".


Zalecenia uprawowe
ziemniak wczesny

Rozwiń wszystkie

Zwiń wszystkie

Opis uprawy

W nowoczesnej technologii produkcji nawożenie dolistne ziemniaków jest jednym z czynników decydujących o wysokości plonu, jego jakości i trwałości przechowalniczej. Tradycyjne nawożenie doglebowe nie zawsze gwarantuje dostępność niezbędnych składników do uzyskania wysokiego plonu dobrej jakości. Niskie pH gleby przy niedostatku próchnicy, brak lub nadmiar opadów w okresie wegetacji, a także brak niezbędnych mikroelementów utrudniają i hamują pobieranie składników pokarmowych przez korzenie. Ziemniaki pobierają makroelementy w stosunkowo dużych ilościach: potas (K2O) – 6 kg; azot (N) – 5 kg; fosfor (P2O5) – 1,5 kg; magnez (MgO) – 0,7 kg; siarka (S) – 0,6 kg; wapń (CaO) – 0,6 kg na 1 tonę bulw, oraz mikroelementy w bardzo niewielkich ilościach: żelazo (Fe) – 43 g; mangan (Mn) – 7,7 g; cynk (Zn) – 7,5 g; miedź (Cu) – 2,2 g; bor (B) – 2,7 g; molibden (Mo) – 0,1 g na 1 tonę bulw, które jednak niezbędne są do prawidłowego rozwoju i plonowania.
Rośliny ziemniaka wykazują dużą wrażliwość na niedobór manganu i cynku oraz mniejszą w stosunku do pozostałych mikroelementów. W przypadku roślin ziemniaka wysokie zapotrzebowanie na składniki pokarmowe rozpoczyna się już w okresie tuberyzacji, czyli tworzenia bulw na stolonach, ale najbardziej intensywne pobieranie składników przypada na okres powiększania się masy bulw. Ziemniak nie lubi gleby świeżo wapnowanej, ponieważ bulwy mogą być intensywniej atakowane przez parcha ziemniaczanego. Dolistne nawożenie może przyczynić się do zwyżki plonu nawet o kilkadziesiąt procent! Lepszemu pobieraniu składników przez liście sprzyjają wysoka wilgotność i temperatura powietrza 12-15°C. Jednak nie powinno się wykonywać zabiegów, gdy temperatura przekracza 20°C, gdyż można wtedy doprowadzić do uszkodzenia blaszki liściowej. Optymalną porą dnia jest późne popołudnie lub wczesny ranek przy temperaturze 12-15°C i dużej wilgotności powietrza. Należy stosować zalecaną dawkę preparatu rozpuszczonego w 300 litrach wody. Woda do oprysku powinna mieć temperaturę 15-20°C. Zimna woda może spowodować poparzenia w zetknięciu z nagrzanymi roślinami. Ponadto woda o niskiej temperaturze utrudnia rozpuszczenie preparatu i jego wymieszanie. Skuteczne są także zabiegi wykonywane po deszczu, gdy tylko rośliny obeschną, a stan wilgotności gleby umożliwia przeprowadzenie oprysku. Makro- i mikroelementy zawarte w nawozach dolistnych przenikają do tkanek roślin przez naskórek i aparaty szparkowe znajdujące się na liściach i pędach. Najbardziej chłonne są młode liście, a szczególnie ich dolne części, gdzie znajduje się najwięcej aparatów szparkowych. Duże dawki azotu zwiększają tendencję do ciemnienia i powstawania pouderzeniowej plamistości miąższu. Zwiększa się też podatność na pustowatość bulw oraz rdzawą plamistość miąższu. Dolistne dokarmianie fosforem przyspiesza dojrzewanie roślin, podnosi plon oraz wpływa na zmniejszenie uszkodzeń mechanicznych. Stosowanie potasu zwiększa efektywność fotosyntezy i oddychania, zmniejsza straty spowodowane przez choroby w okresie przechowywania. Na glebach o małej i średniej zasobności w magnez bardzo duże efekty przynosi stosowanie siarczanu magnezu siedmiowodnego. Magnez ułatwia pobieranie azotu i przeciwdziała ewentualnym poparzeniom, odpowiada także za proces fotosyntezy i gromadzenia skrobi. W nawożeniu dolistnym coraz większą rolę odgrywają nawozy wieloskładnikowe z udziałem makro- i mikroelementów. Składniki pokarmowe powinny być dostarczane ziemniakowi szczególnie w okresie zawiązywania bulw, gdy zapotrzebowanie na nie jest największe. Dla większości odmian są to czerwiec i lipiec. Najczęściej pierwszy zabieg nawożenia dolistnego roślin stosuje się dwa tygodnie przed kwitnieniem. Ostatni zabieg powinien przypadać w fazie pojawienia się zielonych jagód na roślinach. Przy bardzo intensywnych uprawach ziemniaków coraz częściej notuje się niedobory niektórych mikroelementów. Najlepszym i najskuteczniejszym sposobem jest zastosowanie jednego z wielu nawozów dolistnych o zwiększonej zawartości poszczególnych mikroelementów bądź jednego składnika. Aby zwiększyć skuteczność dolistnego nawożenia, nawozy mikroelementowe wzbogaca się dodatkiem azotu, a niekiedy potasu, fosforu i magnezu. Przy niskim udziale azotu w nawozach mikroelementowych lub małych dawkach nawożenia doglebowego wskazany jest dodatek 6-10% roztworu mocznika. Nawożenie dolistne ziemniaków poprawia jakość bulw oraz trwałość przechowalniczą i pomaga obniżyć zawartość szkodliwych azotanów. Ekonomiczne efekty wzrostu plonu ziemniaka, uzyskanego wskutek dolistnego nawożenia mikroelementami, są bardzo duże i przewyższają wielokrotnie koszty poniesione na zakup nawozów i mechaniczne zabiegi oprysków.
 

Program nawożenia